Sweet Stories
0

Ο κίνδυνος της θεραπείας του διαβήτη με εναλλακτική ιατρική

dialogismos

Η γιόγκα ήταν τροφή για το μυαλό μου, αλλά δεν ήταν τροφή για το σώμα μου. Καθ’ όλη την πολυετή μου πρακτική και διδασκαλία της γιόγκα έπασχα από χρόνια πεπτικά προβλήματα. Τα αντιμετώπιζα με πολλές εναλλακτικές θεραπείες, μέχρι που μια μέρα έπεσα κάτω και δεν μπορούσα να ξανασηκωθώ. Ολόκληρο το σώμα μου έτρεμε. Ήξερα ότι κάτι δεν ήταν σωστό και πως έπρεπε να ξεκουραστώ. Μία εβδομάδα αργότερα βγήκαν οι εξετάσεις αίματός μου από το εργαστήριο.

 

 Προσωπική μαρτυρία από τη Rachel Zinman, δασκάλα γιόγκα

image

 

Ο γιατρός μου υπερηφανευόταν για το γεγονός ότι συνδύασε ολιστική θεραπεία με αλλοπαθητική ιατρική. Η προσέγγισή του για την κατάστασή μου, όμως, ήταν φρικτή. Αυτός ξεφούρνισε ότι ήμουν διαβητικός. Είχε ελέγξει το A1c μου, αφού παρατήρησε ότι η  γλυκόζη νηστείας μου ήταν λίγο υψηλή. Μου είπε ότι εγώ θα ήμουν υπεύθυνη για τη θεραπεία του εαυτού μου. Είπε ότι δεν υπάρχει καμία θεραπεία. Ήμουν μπερδεμένη και προσπάθησε να επιβραδύνω τον διαβήτη. Έγραφα σαν τρελή στο σημειωματάριό μου και αισθάνθηκα εντελώς συγκλονισμένη.

Εγώ έπρεπε να ταξιδέψω προς την Ινδία σε 3 μέρες για να ηγηθώ της εκπαίδευσης δασκάλων γιόγκα. Το ταξίδι είχε κανονιστεί και δεν μπορούσα να το ακυρώσω. Ο γιατρός δεν ενδιαφέρθηκε για τα σχέδιά μου. Αγνόησε τις ερωτήσεις και τις ανησυχίες μου και έσπρωξε κάποια φυλλάδια στα χέρια μου, προτείνοντας να πάρω μια πρωτεΐνη καφέ ρυζιού για το ταξίδι και να ψάξω για τον διαβήτη στο Google!

 

Απελπισία…

Ήταν μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ζωής μου. Πήγα σπίτι κλαίγοντας. Ένοιωθα  απελπισία και βαθιά ντροπή. Πώς θα μπορούσε ένα υγειές, συνειδητό άτομο σαν κι εμένα, μια δασκάλα γιόγκα, να έχει μια ανίατη ασθένεια;

Ευτυχώς, την επόμενη μέρα ήμουν σε θέση να κανονίσω ραντεβού με έναν τοπικό ενδοκρινολόγο, ο οποίος επίσης έτυχε να είναι ένας στενός φίλος. Ήταν αρκετά μπερδεμένος όταν είδε τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου, αλλά αμέσως με διαβεβαίωσε ότι τα επίπεδα A1C μου (6,8%) δεν ήταν τόσο υψηλά. «Είσαι στο προ-διαβητικό εύρος», μου είπε. «Δεν φαίνεται να είσαι διαβητική τύπου 2. Δεν είμαι σίγουρος τι συμβαίνει, αλλά ας κάνουμε μερικές δοκιμές ακόμα και να το ανακαλύψουμε».

Επειδή έφευγα, περιμέναμε για περαιτέρω δοκιμές. Με ενθάρρυνε να αγοράσω ένα μετρητή γλυκόζης, να ελέγχω τακτικά το σάκχαρό μου και να κρατώ σημειώσεις για το τι συνέβαινε με τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα μου.

Με την επιστροφή μου από την Ινδία, κάναμε περαιτέρω εξετάσεις που αποκάλυψαν ότι το πάγκρεάς μου εξακολουθούσε να παράγει κάποια ποσότητα ινσουλίνης. Τον ρώτησα αν πίστευε ότι θα μπορούσε να αναγεννηθεί το πάγκρεάς μου. Χαμογέλασε λίγο και κούνησε το κεφάλι του.
Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στο ποτάμι της άρνησης, το οποίο είδα ως τη φωτεινή ελπίδα για να βρω τη δική μου θεραπεία. Εκείνη την πρώτη χρονιά ασχολήθηκα ριζικά με τη διατροφή μου. Αγόρασα όλα τα  βιβλίο διατροφής στο βιβλιοπωλείο και άρχισα να μαγειρεύω. Άρχισε να πετυχαίνει! Τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα μου καθημερινά έμεναν εντός εύρους και η A1c μου ήταν 6,2%. Πήγαινα επίσης σε εβδομαδιαίες ιαπωνικές συνεδρίες βελονισμού  και έπαιρνα βότανα για τα νεφρά μου, τη σπλήνα και το συκώτι. Ήμουν ενθουσιασμένη και πεπεισμένη πως όλα εξελίσσονταν προς το καλύτερο. Τα επίπεδα ενέργειάς μου ήταν καλύτερα και είχα λιγότερο άγχος.

 

Διαβήτης 1

Έξι μήνες αργότερα, ωστόσο, η γλυκόζη στο αίμα μου δεν ήταν πλέον εντός εύρους. Βρήκα  έναν από τους κορυφαίους γιατρούς Αγιουβέρδα (παραδοσιακό, ινδικό θεραπευτικό σύστημα) στις ΗΠΑ. Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν ότι δεν ήμουν διαβητική τύπου 2. Η διατροφή, η άσκηση και τα βότανα δεν θα μπορούσαν να θεραπεύσουν τον διαβήτη μου. Ήμουν πρόθυμη να μάθω αν ήξερε τι θα με θεραπεύσει. Η θέση του σχετικά με την υγεία μου ήταν ότι ήμουν υπερβολικά ευαίσθητη, κάτι που οφείλεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Οι ηλεκτρομαγνητικές συχνότητες  επηρέαζαν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα μου και τα βαριά ποσά των συμπληρωμάτων που έπαιρνα είχαν καταστρέψει το συκώτι μου. Αν θα μπορούσα να σταματήσω τα συμπληρώματα και να βελτιωθεί η υγεία του εντέρου μου και να μειώσω την έκθεσης σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία ασφαλείας, θα υπήρχε σίγουρα μια πιθανότητα για να βελτιωθεί η κατάστασή μου. Ποτέ δεν ανέφερε τη φράση «διαχείριση της κατάστασής σας», οπότε, αντί γι’ αυτό, εγώ ανόητα ήλπιζα σε μια θεραπεία.

Έναν χρόνο αργότερα, η A1c μου έφτασε έως και 7,9%. Ήμουν πίσω στην πατρίδα μου και ο ενδοκρινολόγος μου ήταν πρόθυμος να μου δώσει 3 μήνες για να κατεβάσω και πάλι τα επίπεδα A1c μου. Εάν δεν λειτουργούσε, επρόκειτο να εξετάσουμε τις επιλογές φαρμακευτικής αγωγής. Αποφάσισα να ξεκινήσω μια κετοφενετική δίαιτα, αλλά ό,τι και να έκανα ωθούσε τα επίπεδα γλυκόζης μου όλο και ψηλότερα. Έτρωγα αυγά, σέσκουλο,  αβοκάντο και σπόρους κάνναβης. Αυτό ήταν! Κουράστηκα. Ένιωσα πως ό,τι και να έκανα ήμουν μια αποτυχία. Έχανα βάρος και οι μετρήσεις του σακχάρου μου καθημερινά ήταν  υψηλές. Σκεφτόμουν ότι θα ήμουν εντάξει, πως κάτι θα αλλάξει. Απλώς περνούσε μία ακόμη μέρα χωρίς να πάω στον γιατρό!
Ο συνεργάτης μου με προέτρεψε να εξετάσω το ενδεχόμενο φαρμακευτικής αγωγής, ενώ εγώ επέμενα ότι ήταν ένα παράσιτο και πως ο  μετρητής μου ήταν λάθος. Δεν ήταν καν διαβήτης. Τότε, μια μέρα, μου είπε: «Τα έχεις κάνει όλα. Προσπάθησες για 6 χρόνια. Αρκετά! Πάμε στον γιατρό και θα ακούσουμε τις συμβουλές του!».

Στον γιατρό

Δεν ήταν εύκολο για τον ενδοκρινολόγο μου, ο οποίος ήταν επίσης και φίλος μου για πάνω από 10 χρόνια, να μου πει τα αποτελέσματα της A1C μου. Ήταν 10,7%. Είχα πάει να δω έναν ειδικό νευρολόγο την προηγούμενη εβδομάδα, διότι τα χέρια και τα πόδια μου είχαν αρχίσει να τρέμουν και είχα αρχίσει να εμφανίζω σημάδια από τα πρώτα στάδια της νευροπάθειας. «Δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε πια», είπε κουνώντας το κεφάλι του. «Χρειάζεσαι φαρμακευτική αγωγή. Έχεις ακούσει ποτέ για το λανθάνοντα αυτοάνοσο διαβήτη των ενηλίκων;».

Ποτέ δεν είχα ακούσει για αυτό…

«Αυτό έχεις. Σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Δεν είναι προ-διαβήτης ούτε διαβήτης τύπου 2. Συνιστώ να ξεκινήσεις με βασική ινσουλίνη. Μία ένεση την ημέρα. Θα ξεκινήσεις από χαμηλή δόση, διότι διαχειρίζεσαι τη διατροφή σου καλά».

Ήμουν πληγωμένη. Ο γιατρός μου μού θύμισε ότι είχα προσπαθήσει πολύ σκληρά, είχα προσπαθήσει καλύτερα απ’ ό,τι οι περισσότεροι και θα αισθανόμουν καλύτερα πολύ σύντομα. Εγώ δεν τον πίστεψα, αλλά τον εμπιστεύτηκα. Ακόμα δεν πίστευα ότι η ινσουλίνη θα κάνει τη διαφορά. Ακόμα πίστευα πως μπορούσα να αλλάξω τα πράγματα.

Δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Είχα ραντεβού με έναν πιστοποιημένο εκπαιδευτή για τον διαβήτη και είχα πάρει ινσουλίνη από το φαρμακείο. Έκλαψα στο αυτοκίνητο, έκλαψα στην πρακτική της γιόγκα μου, πάνω στον υπολογιστή μου και στο μπολ με τη σούπα μου. Ο σύντροφός μου έλεγε: «Γιατί κλαις; Αυτό είναι πολύ καλό, πρόκειται να γίνεις καλύτερα. Όλη αυτή η ταλαιπωρία πρόκειται να σταματήσει. Όχι πια άγνοια, όχι πια αναποφασιστικότητα. Είναι η καλύτερη στιγμή της ζωής σου!».
Ανακούφιση
Δεν ήξερα πώς να σταματήσω τα δάκρυα, αλλά ήξερα πως ήταν δάκρυα ανακούφισης. Τα τελευταία 6 χρόνια ήμουν σε άρνηση, σε μια μάχη με τον εαυτό μου, με τα ιδανικά και τις ιδεολογίες μου. Νόμιζα πως θα ήμουν δειλή αν έπαιρνα ινσουλίνη ή ένα χάπι ή, ακόμα χειρότερα, πως είτε το ένα είτε το άλλο θα με σκότωναν. Και τώρα η επιλογή είχε γίνει για μένα και θα μπορούσα να πάω μόνο με τη ροή των πραγμάτων. Δεν χρειαζόταν να είμαι τέλεια πια. Θα μπορούσα απλώς να είμαι εγώ.

Έκανα την πρώτη μου ένεση στο γραφείο του γιατρού. Δεν ήθελα να το δοκιμάσω μόνη μου σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Μοιράστηκε μαζί μου τη στιγμή και με διαβεβαίωσε ότι δεν είχα κάνει τίποτα κακό. Ήμουν άμεμπτη και αθώα. Το ότι κατάφερα να χειριστώ τον διαβήτη για πολύ καιρό χωρίς βοήθεια ήταν μια πίστωση για τη δύναμη της θέλησης μου και γι’ αυτό ήταν σίγουρος ότι θα μπορούσα να διαχειριστώ ό,τι κι αν αντιμετώπιζα.

 

Η ινσουλίνη

Έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που άρχισα τη λήψη ινσουλίνης και η ζωή μου έχει μεταμορφωθεί πλήρως. Συναντώ κάθε πρόκληση με χάρη και αποφασιστικότητα. Έχω κάνει νέους φίλους και έμαθα πολλά για την κατάστασή μου. Ήμουν τόσο βαθιά στην άρνηση, που ποτέ δεν είχα μπει στον κόπο να ενημερωθώ πριν. Σήμερα, μέσα από την καθημερινή πρακτική της γιόγκα, διατηρώ την εστίαση και την αποφασιστικότητά μου. Έχω καταφέρει να  δεχτώ τον διαβήτη και να είμαι καλή με τον εαυτό μου. Και είμαι έτοιμη να πω στον κόσμο ότι δεν υπάρχουν βότανα, διατροφή ή ασκήσεις για να θεραπεύσουν τον διαβήτη. Η ινσουλίνη δεν είναι ένα η τέλεια θεραπεία, αλλά είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας.
ΠΗΓΗ: Diabetes News

Κοινοποίηση:
  • googleplus
  • linkedin
  • tumblr
  • rss
  • pinterest
  • mail