Έλληνας γιατρός κέρδισε τον μαραθώνιο του Βόρειου Πόλου (ΕΙΚΟΝΕΣ – βίντεο)

97

Έκανε τη θεωρία, πράξη και την πράξη, κατόρθωμα. Άριστη φυσική κατάσταση, προσήλωση στο στόχο είναι η συνταγή της επιτυχίας!

Ο λόγος για έναν 46χρονο Έλληνα χειρούργο ορθοπεδικό, που όχι μόνο τόλμησε να τρέξει στο Μαραθώνιο του… Βόρειου Πόλου, αλλά κατάφερε να τερματίσει πρώτος!

Καλυμμένος από πάγο και κρατώντας την ελληνική σημαία,ο  Αργύρης Παπαθανασόπουλος πριν απο μερικές ημέρες έδειξε σε συνθήκες πολικού ψύχους πως συνδέεται η ιατρική με τον αθλητισμό και πως η καλή σωματική κατάσταση σε κάνει να γίνεσαι σύγχρονος ήρωας, αγνοώντας τη φωνή της λογικής…

Το Gazzetta Weekend Journal βρήκε τον Αργύρη στα νησιά Svarbalt, που είναι μέσα στον Αρκτικό Κύκλο και τελευταίος σταθμός πριν από το Βόρειο Πόλο, στο ταξίδι της επιστροφής στη Μεγάλη Βρετανία όπου ζει και εργάζεται. και μας μίλησε για τις πολικές θερμοκρασίες στη διάρκεια του αγώνα που έφτασαν ως και τους -37 βαθμούς Κελσίου, για την Ελλάδα που δεν τον κρατούσε πλέον και έφυγε μόνιμα το 2008, αλλά και για την Ελλάδα την οποία δόξασε στον τερματισμό, κρατώντας τη γαλανόλευκη και ξεσπώντας σε λυγμούς.

Ο 46χρονος γιατρός εργάζεται στη Μεγάλη Βρετανία, έξω από το Μάντσεστερ, με την ειδικότητα σε ορθοπεδικά περιστατικά. Από την Ελλάδα έφυγε το 2008, πριν από την κρίση. «Δεν άντεχα την ελληνική πραγματικότητα. Μπορούσα κάλλιστα να βρω μία θέση στην Ελλάδα και να δουλέψω στην Ορθοπεδική αλλά ήμουν πολύ απογοητευμένος από τη γενικότερη νοοτροπία και στάση και από άλλα δεινά φαινόμενα της ελληνικής κοινωνίας. Είπα αρκετά, φεύγω, εγώ δεν είμαι για τέτοια πράγματα…»

Στην αρχή της κουβέντας μέσω της διαδικτυακής κλήσης, ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος έκανε ένα φλας μπακ στη ζωή του, αναλύοντας πως ξεκίνησε να τρέχει. από το 14 του χρόνια και πως ο Νorth Pole Marathon ήταν το μεγάλο του όνειρο.» Εγώ επειδή βρίσκομαι πλέον στο τελευταίο στάδιο της καριέρας μου – είναι άσχημο να το λέω – αλλά δεν έχω πλέον τις φιλοδοξίες που είχα κάποτε και στα 46 που είμαι, το σώμα φθίνει, προσπαθώ να κάνω περίπου 60 χιλιόμετρα την εβδομάδα με πολύ γρήγορες προπονήσεις για να σταθώ σε κάποιο επίπεδο ανταγωνισμού.»

Για να τρέξεις, όμως, στο Μαραθώνιο του Βόρειου Πόλου, αυτό που χρειάζεσαι περισσότερο είναι μία στάση ζωής και μία εγκεφαλική δύναμη, για να παραβιάσεις όλα αυτά τα μηνύματα που έρχονται από τον εγκέφαλο και λένε “κάνει πολύ κρύο, δεν αισθάνομαι τα χέρια μου, δεν αισθάνομαι τα δάχτυλα των ποδιών, πρέπει να μπω μέσα”. Πρέπει λοιπόν ο καθένας να σταματήσει αυτή τη φωνή της λογικής που έρχεται από το σώμα του και να συνεχίσει ενάντια στη λογική. Αυτό είναι κάτι που το χτίζεις, που το δημιουργείς και δεν γίνεται από τη μία στιγμή στην άλλη.»

«Ο αγώνας ουσιαστικά γίνεται σε ένα κομμάτι πάγου με τρία μέτρα πάχος που επιπλέει στην Αρκτική Θάλασσα και λιώνει προοδευτικά, μέρα με τη μέρα και μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να σπάσει! Οπως και έγινε, καθώς κάποια στιγμή έφυγε ένα μεγάλο κομμάτι πάγου, από εκεί που ήμασταν και χώρισε με τα άλλα. Θα μπορούσε να είχε συμβεί στις σκηνές μας ή κάπου αλλού όπου ήμασταν. Να σας πω επίσης, ότι αυτό το κομμάτι πάγου κινείται με ένα χιλιόμετρο την ώρα, γι’ αυτό και οι διοργανωτές επειδή έκανες τόσες θυσίες για να φτάσεις εκεί, θέλουν να σου εξασφαλίσουν ότι πήγες κυριολεκτικά στο Βόρειο Γεωγραφικό Πόλο. Εχουν δύο ρώσικα ελικόπτερα, τα οποία πετάνε από την κατασκήνωση και με βάση το GPS θα βρουν το ακριβές στίγμα και θα προσγειωθούν κυριολεκτικά στο πουθενά. Εκεί αισθάνεσαι το δέος του Βόρειου Πόλου, γιατί στην κατασκήνωση υπάρχει το ανθρώπινο στοιχείο, ο αεροδιάδρομος και αισθάνεσαι κάπως τον πολιτισμό. Αλλά όταν φτάνεις εκεί, στο απάτητο χιόνι, στα παγόβουνα, εκεί πραγματικά είναι εκστασιακή η εμπειρία.»

Ο Αργύρης Παπαθανασόπουλος μπήκε ουσιαστικά άυπνος στον αγώνα και  δεν ντύθηκε βαριά: «Αν είσαι βαριά ντυμένος, θα ιδρώσεις περισσότερο, άρα θα έχεις μεγαλύτερη ποσότητα πάγου μέσα στο σώμα σου. Αυτό που προσπαθείς να κάνεις, είναι να ντυθείς σχετικά ελαφριά, αλλά και συγχρόνως να κρατάς μία σχετική θερμοκρασία.(…) Σίγουρα δεν ήταν αρκετό, αλλά εάν έβαζα κάτι πιο ζεστό, θα ίδρωνα και θα είχα πρόβλημα με τον πάγο πάνω στο σώμα μου.»  Οι θερμοκρασίες ήταν κυριολεκτικά πολικές και ο ιδρώτας, αμέσως μεταβαλλόταν σε πάγο. «Η θερμοκρασία στη διάρκεια του αγώνα ήταν από -28 ως -33, αυτή ήταν η διακύμανση.

Η σκηνή του τερματισμού είναι πραγματικά συγκλονιστική. Με αργό βήμα και κρατώντας την ελληνική σημαία, τερματίζει πρώτος και βάζει τα κλάματα. Η συναισθηματική του φόρτιση δεν περιγράφεται. «Θα σας πω κάτι που είναι αληθινό. Εχω κάνει τόσους αγώνες στη ζωή μου, αλλά ποτέ δεν ένιωσα τέτοια συγκίνηση όπως στον συγκεκριμένο αγώνα. Ηταν κάτι ακριβό και τεχνικά δύσκολο για να φτάσω ως εκεί. Πέρσι συνέβη κάτι και δεν μπόρεσα να πάω και φέτος δυσκολεύτηκα, καθώς μεταφέρθηκε ο αγώνας 10 μέρες αργότερα. Οταν φτάσαμε εκεί, είχαμε προβλήματα με τον πάγο, καθώς υπήρχε ένα ρήγμα και δεν μπορούσε να προσγειωθεί το αεροπλάνο. Οπότε όταν κάνεις το φλας μπακ και σκέφτεσαι τι πέρασες για να φτάσεις ως εκεί, λες άξιζε τον κόπο. Όταν τερμάτισα ξέσπασα σε κλάματα, είχα και τη γαλανόλευκη που είναι η αδυναμία για τον κάθε Ελληνα της ομογένειας γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι αντιπροσωπεύεις την πατρίδα. Είναι και όλοι αυτοί, οι Βορειοευρωπαίοι, οι Αμερικάνοι και είναι ωραίο το συναίσθημα να νιώθεις ότι υπάρχουμε ως λαός, ότι δεν είμαστε ψωροκώσταινα!»

 

Πηγή:docmed.gr

Μπορεί επίσης να σας αρέσει