Γιατί ΔΕΝ φοβάμαι πια

Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη

3.851

Επειδή διαχειρίστηκα ανασφάλεια, φόβους, εμμονές και επειδή υπήρξα ενοχική με όλους τους ρόλους που κλήθηκα κοινωνικά να υπηρετήσω αρρώστησα..

Ένιωθα ότι ποτέ δεν υπήρξα «ικανή» για κανένα ..και «κράσαρα». Αυτό ήταν και η αφορμή της αυτογνωσίας που οδηγεί τελικά στην αντιστροφή της σκέψης. Ο Τρόπος που σκεφτόμαστε και που ζούμε είναι η προϋπόθεση του πόσο υγιείς μπορούμε να είμαστε .

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι στην συμπεριφορά που προκύπτει από την γνώση του κινδύνου. Δηλαδή: Δεν θα περπατήσω ξυπόλυτη στην κουπαστή του έβδομου ορόφου, δεν θα επιλέξω να κάνω pet έναν καρχαρία και ούτε θα γυρίσω το κλειδί της μίζας σε μηχανή μεγάλου κυβισμού όταν δεν έχω δοκιμάσει να ισορροπήσω σε ποδήλατο. Αυτό είναι βλακεία.

Διαχείριση του φόβου και απελευθέρωση από αυτόν είναι η διαδικασία εκείνη που προκύπτει από την αντίληψη ότι σ’ έναν κόσμο προσωρινό, δεν υπάρχει μονιμότητα για τίποτα και κανέναν.

Εκπαιδευτήκαμε για να δουλέψουμε και να επενδύσουμε σε μια «μελλοντική ασφάλεια». Η νοοτροπία αυτή καθιέρωσε την καχυποψία, σχέδια «εξασφάλισης» των γηρατειών, την συναισθηματική και υλική επένδυση σε πρόσωπα και καταστάσεις που επιλέχτηκαν από εμάς για να μας δημιουργήσουν μια πιο ασφαλή μελλοντική πραγματικότητα. Εκπαιδευτήκαμε με την λογική, ότι τα χρήματα και η εξουσία μετριάζουν την ανασφάλεια.

Όλοι όμως οι μεγάλοι κυρίαρχοι του κόσμου που έφυγαν με βίαιο ή λιγότερο βίαιο τρόπο από αυτόν τον κόσμο είχαν όλες τις προϋποθέσεις που αναζητάμε εμείς με πάθος με σκοπό να καταλαγιάσουμε τις δικές μας ανασφάλειες και φοβίες. Ο τρόπος, η αιτία και η ηλικία του θανάτου τους αποδεικνύει ότι τα πάντα είναι προσωρινά και η ασφάλεια δεν προκύπτει από την ύλη ούτε από την εξουσία που ασκεί κάποιος σε ομάδα ή στον πλανήτη.

Όσο φοβόμαστε πάλι τόσο θα προκαλούμε να έλξουμε αυτό που φοβόμαστε ( Νόμος της έλξης). Πόσες μαμάδες έχω ακούσει να ουρλιάζουν « Πρόσεξε θα πέσεις από το ποδήλατο και θα τσακιστείς» Στο επόμενο δευτερόλεπτο το παιδάκι έχει πέσει. « Ντύσου γιατί θα κρυώσεις και θα σε τρέχω». Το «πολύ ντυμένο» παιδάκι συνήθως πάντα είναι άρρωστο. Μην «ξαναφέρεις αυτούς τους αλήτες σπίτι θα σε καταστρέψουν». Είναι απολύτως βέβαιο ότι «με αυτούς τους αλήτες θα γίνει κολλητάρι η κόρη ή ο γιος σου».

Εκτός από τις νευρώσεις στην καθημερινή ζωή που αποτελούν προβολή του φόβου του ενήλικα προς το νεότερο ηλικιακά άτομο, θέλω να διαχειριστούμε αντικειμενικούς φόβους που καθηλώνουν τις δραστηριότητές μας και οδηγούν σε θλίψη.

Ξεκινάω με τον πρώτο παράγοντα δημιουργίας φόβου που είναι ο θάνατος.

Εκ των προτέρων έχω να δηλώσω ότι το μόνο ανίατο σύμπτωμα της ζωής είναι ο θάνατος του προσωρινού ..«τάπερ»! Πιστεύω ότι δεν είμαστε μόνο νερό, κόκκαλα και ιστοί. Είμαστε και πνευματικά όντα και υπό αυτή την έννοια η ενέργειά μας δεν χάνεται ποτέ, απλώς μετατρέπεται.

Επίσης επειδή δεν ξέρω τι θα συναντήσω μετά, δεν μπορώ ν’ αποκλείσω ότι μπορεί να μου αρέσει περισσότερο από αυτό που νιώθω στις διαστάσεις που μου επιτρέπουν οι συγκεκριμένες αισθήσεις μου στην τωρινή μορφή μου.

Ο φόβος τώρα που μεταδίδεται από τους «άλλους» προς όλους στην καθημερινή ζωή, είναι μια κατάσταση τόσο τοξική που ο οργανισμός μας όταν νιώθει συνεχώς απειλούμενος, θα παράγει από μόνος του τόσο τοξίνη που θα πολλαπλασιάσει τις φοβίες και τις ανασφάλειες για να οδηγηθούμε με μαθηματική ενέργεια στην νόσο. Ο Ιπποκράτης μάλιστα υποστήριζε ότι ο άνθρωπος δεν πεθαίνει…αλλά «αυτοκτονεί» , επιλέγει την νόσο από την οποία θα πεθάνει, με τον τρόπο της σκέψης του….

Τίποτα δεν είναι μόνιμο:

Ξεκινάμε από την παραδοχή ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο και όλα είναι προσωρινά. Ο υπολογιστής που γράφω τώρα κάποτε δεν υπήρξε και κάποια στιγμή δεν θα υπάρχει. Το σπίτι που βρίσκεστε τώρα κάποτε δεν υπήρχε και κάποια στιγμή θα σταματήσει να υπάρχει. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το μόνο βέβαιο που έχουμε να διαχειριστούμε είναι το ΤΩΡΑ.

Αν γυρίσω πίσω τον χρόνο, θα θυμηθώ ότι πέρασα διάφορα φοβικά στάδια όπου ποτέ δεν συνέβη το χειρότερο σενάριο που με τρόμαξε κάποτε. Δεν πέθανα κατά την διάρκεια της γέννησης του παιδιού μου, δεν έπαθε το παιδί τίποτα μη αναστρέψιμο αν και αρρώστησε όπως τα περισσότερα παιδιά πολλές φορές, δεν έμεινα χωρίς φαγητό και στέγη ποτέ στην ζωή μου, ( ενώ οι παππούδες μου έμειναν, το διαχειρίστηκαν και απέκτησαν και πάλι ότι είχαν χάσει), δεν έπεσε κανένα αεροπλάνο το οποίο επέλεξα να ταξιδέψω, αν και ως νεότερη ανέβαλα πολλά ταξίδια χαράς , με τον φόβο ότι μπορεί να πέσει το αεροπλάνο. Δεν έπαθα μη αναστρέψιμη βλάβη όταν αποφάσισα να μπω στην πολεοδομία για να βρω την άδεια του σπιτιού μου, μια ενέργεια που μου δημιουργούσε τόσο πανικό, που έχασα τρία χρόνια ζωής, με τον φόβο του να «πάω». Η κρίση άγχους με τις δημόσιες υπηρεσίες μπορεί να φαίνεται σε σας απλή, αλλά για μένα ήταν προτιμότερο να επιλέξω πολεμική αποστολή, από το να πάω στην ΔΕΗ , στην ΕΥΔΑΠ ή στην ΔΟΥ !!

Δεν έπαθε ο γιός μου τίποτα απολύτως την εποχή που αγόρασε μηχανή και την οποία κράτησε για περισσότερο από πέντε χρόνια. Εγώ είχα εφιάλτες τα βράδια τους οποίους και διαχειρίστηκα: α) με την βοήθεια ειδικού και β) με την επίγνωση ότι τον πατέρα του γιού μου τον γνώρισα με μηχανή, ανέβαινα σε μηχανές και όταν το παιδί μας ζητούσε να μην ταξιδέψουμε με μηχανή του απαντούσαμε « Τι μας λες; Ξέρεις τι σημαίνει μποτιλιάρισμα;» !!!

Δεν έμεινα ποτέ χωρίς δουλειά και όταν για κάποιο λόγο έκλειναν τα μέσα που εργαζόμουν, έβρισκα πάντα εναλλακτικές.

Φοβόμουν πάρα πολύ τους γιατρούς. Τα τελευταία δέκα χρόνια που βλέπω συχνά και γιατρούς και νοσηλευτές, κατάλαβα ότι ορισμένοι εκτός από εξαιρετικοί επιστήμονες, διαχειρίζονται θέματα σοβαρά υγείας δικών τους ανθρώπων ή δικά τους την ίδια στιγμή που πρέπει να υποστηρίξουν έναν ασθενή που εκτιμά το δικό του πρόβλημα ως το πιο σημαντικό.

Το καλύτερο αντιοξειδωτικό λοιπόν είναι να «σφουγγαρίσετε» τους φόβους σας όλους ή στην χειρότερη, πάρτε τον φόβο αγκαζέ και περπατήστε μαζί του. Αν φοβάστε τα σκυλιά, να θυμάστε ότι εκείνα έχουν κάθε λόγο να φοβούνται περισσότερο τους ανθρώπους. Αν φοβάστε το νερό της θάλασσας, περπατήστε στην παραλία χωρίς παπούτσια και τολμήστε να βουτήξετε στο νερό τα δάχτυλα του ποδιού σας ….Αν φοβάστε την διάγνωση που μόλις έχετε για κάποιο νόσημα επικοινωνήστε με έναν άλλον άνθρωπο που είχε ακριβώς το ίδιο η παρόμοιο πρόβλημα με σας. Αν φοβάστε την πτώχευση, δείτε ότι οι πάρα πολλοί φτωχοί άνθρωποι στον πλανήτη που ζουν σε καλύβες στην λάσπη είναι πιο χαρούμενοι από τους νευρωτικούς εμπορικούς διευθυντές πολυεθνικών που για να κάνουν έρωτα χρειάζονται υποκατάστατα εξαιτίας του άγχους ότι δεν θα «πιάσουν» τον στόχο…

Και κάτι τελευταίο ….τα χειρότερα που νομίζαμε ότι θα μας συμβούν, δεν ήρθαν ποτέ, απλά εμείς χάσαμε στιγμές ξεγνοιασιάς του τότε, για ν’ αναλωθούμε σε πιθανά σενάρια που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ ούτε ως ταινία.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει