Εσείς «βεράντα» κάνετε ;

Γράφει η Νανά Παλαιτσάκη

3.660

12 και τέταρτο μεσάνυχτα, μια γειτόνισσα και φίλη μου τα τελευταία 34 χρόνια με είδε «ενεργή» στο Face book και μου έστειλε στο «messenger» μήνυμα: « Έχω παγωμένο κρασί, ο Ηλίας κοιμήθηκε, δεν έρχεσαι να κάτσουμε στην βεράντα να ..γελάσουμε»;

 

Με βρήκε το μήνυμα σε μια κατάσταση ψυχολογική όχι και από τις καλύτερες. Αν σας γράψω για πόσους λόγους νομίζω ότι θα είναι σαν να βλέπετε οι περισσότεροι από εσάς τον καθρέφτη σας.

Πήγα όπως ήμουν. Δεν είχα κάνει μπάνιο, αν και είχα πάει για τζόκινγκ με τα σκυλιά, δεν είχα αλλάξει καν φόρμα . Απλά πήγα και της χτύπησα το κουδούνι ενώ οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν 12 και μισή.

Έτσι για την ιστορία να σας γράψω ότι με την φιλενάδα μου τα παιδιά μας παίζανε στην παιδική χαρά κάθε απόγευμα για πολλά χρόνια. Είχε κόψει ντομάτα, είχε βάλει φέτα, μανούρι και ελιές, είχε ανάψει ένα κεράκι στο τραπέζι που φώτιζε το κόκκινο της μπουκαμβίλιας στον κήπο της, έβγαλε ένα παγωμένο κρασί, διαφωνήσαμε λίγο για το σε ποιο ποτήρι θα το πίναμε για να καταλήξουμε να πίνω εγώ κρασί και εκείνη ούζο ! Τέτοια γλέντια !

Περάσαμε δυόμιση ώρες παρέα. Θυμηθήκαμε πολλά από το «τότε» και μοιραστήκαμε το « τώρα». Εγώ με σαγιονάρα, φόρμα και μπουστάκι που κάθε χρώμα είχε πάρει διαζύγιο από το διπλανό του και εκείνη να φοράει κάτι σαν πιτζάμα συζητούσαμε. Κάτι το ούζο, κάτι το κρασί, κάτι που κουβεντιάσαμε τις αγωνίες για τα παιδιά, για τις ζωές μας, για τους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους που έχουν χτυπηθεί από χρόνια νοσήματα, άρχισε σιγά – σιγά ,η «βεράντα» να επιδρά θεραπευτικά για τ’ «αδιέξοδα» που ήμαστε . Τα προβλήματα μεγάλα, η βεράντα όμως, σε συνδυασμό με την ντομάτα, το ουζάκι και το κρασί, η μεγάλη περηφάνεια της φιλενάδας μου, να μου παρουσιάσει την μαρμελάδα φράουλα που είχε φτιάξει σε βάζα, αλλά και η κουβέντα της : « Να σου πω Νανά , πάρε όποτε θες το κλειδί να πας στο σπίτι μου στην Άνδρο να καθίσεις με τα σκυλιά σου, για όσο θες , θα βλέπεις πέλαγος. θα γράφεις , και θα είσαι στην φύση, τι άλλο θες Νανά, εγώ εδώ είμαι , άσε που επειδή δεν μαγειρεύεις έλα σπίτι μου ή θα έρχομαι να σου χτυπάω το κουδούνι να τρώμε παρέα».

( Αυτό που μόλις είχε πει κανέναν αντικαταθλιπτικό δεν μπορεί να καταφέρει. Γιατί; Γιατί εκείνη την στιγμή παύεις να νομίζεις ότι είσαι κατάμονος. Παύεις να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει ο «άλλος» που διαχειρίζεται δικά του αδιέξοδα)

Εννοείται ότι στην κουβέντα που κάναμε υπήρχε αναδρομή. Ο άντρας της ένας λεβέντης και φίλος μου, είχε μια σπουδαία εταιρία. Όταν κάποια στιγμή νοσηλεύτηκε με συνοπτικές διαδικασίες οι συνεργάτες, συνεργάτες που εκείνος διάλεξε και ανέδειξε φέρθηκαν άτιμα. Και του πήραν το ταμείο και τον εγκατέλειψαν. Πες μου αλήθεια εσύ που τώρα διαβάζεις ποιος δεν την έχει πάθει από εκείνους που ευεργέτησε. Όταν έχεις εξουσία, σε αγαπάνε όλοι, λίγο να λυγίσεις δεν τους βρίσκεις στα τηλέφωνα. Αυτονόητο ότι σε διαφορετικές φάσεις και εκείνη

και εγώ τις βαλεριάνες τουλάχιστον τις χρειαστήκαμε με μορφή ενδοφλέβιας λήψης. Εννοείται ότι έχουμε επισκεφτεί ειδικούς. Και βράχος να είσαι θα σου πάρει ο τυφώνας κομμάτια. Γιατί τυφώνας μας έχει χτυπήσει όλους. Αλλά μια «βεράντα» το βράδυ έτσι απροσδόκητα, χωρίς πρόγραμμα, με φίλους καρδιάς, σε κάνει να νιώθεις ότι τίποτα ακόμη δεν έχει χαθεί. Όλοι ο ένας για τον άλλον μπορούμε να διαδώσουμε την σημασία της «βεράντας» . ( Όχι δεν αναρτήσαμε φωτογραφία στο Instagram η στο face book Οι πραγματικές στιγμές δεν κυκλοφορούν στα social Ήταν ένα υπέροχο βράδυ).

Μπορεί επίσης να σας αρέσει