Μία «πληγή» στις καρδιές των παιδιών που μένει μυστικό, αφορμή για σοβαρό ψυχικό νόσημα στο μέλλον…

84

Η συσχέτιση μεταξύ της κακοποίησης στην παιδική ηλικία και της μελλοντικής ψυχιατρικής διαταραχής είναι περίπου τόσο στατιστικά ισχυρή όσο ο σύνδεσμος μεταξύ του καρκίνου του πνεύμονα και του καπνίσματος.
Σε μια ανάλυση όλων των ερευνών για το παιδικό τραύμα και την ψύχωση, οι ερευνητές ψυχολόγοι βρήκαν ότι η έκθεση του παιδιού σε οποιαδήποτε από αυτές τις αντιξοότητες της παιδικής ηλικίας, αυξάνει τον κίνδυνο ψύχωσης περίπου τρεις φορές και εκείνα που είχαν πολλαπλές τραυματικές εμπειρίες βρίσκονταν σε πολύ υψηλότερο κίνδυνο.

Στην πραγματικότητα, η συσχέτιση μεταξύ της κακοποίησης στην παιδική ηλικία και της μελλοντικής ψυχιατρικής διαταραχής είναι περίπου τόσο στατιστικά ισχυρή όσο ο σύνδεσμος μεταξύ του καρκίνου του πνεύμονα και του καπνίσματος.
Επίσης, υπάρχουν πλέον ισχυρές ενδείξεις ότι αυτά τα είδη των εμπειριών επηρεάζουν τη δομή του εγκεφάλου, που εξηγεί πολλά από τα παθολογικά ευρήματα νευρο – απεικόνισης που έχουν αναφερθεί σε ψυχιατρικούς ασθενείς. Και φυσικά υπάρχουν πολλές αντιξοότητες στην ενήλικη ζωή που συμβάλλουν επίσης στην κακή ψυχική υγεία, συμπεριλαμβανομένου του χρέους, των δυστυχισμένων γάμων, των υπερβολικά απαιτητικών περιβάλλοντων εργασίας και την απειλή της ανεργίας. Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας είναι οι πολύ άσχημες σχέσεις με άλλους ανθρώπους, κάτω από άθλιες συνθήκες.

Γιατί είναι αυτό σημαντικό; Πρώτα απ’ όλα, πολλοί ψυχιατρικοί ασθενείς πιστεύουν ότι οι υπηρεσίες συχνά αγνοούν τις ιστορίες της ζωής τους. Σύμφωνα με τους ίδιους τους θεραπευόμενους: Πάντα ρωτούν τι έχεις και σχεδόν ποτέ δεν ρωτούν τι σου συνέβη.
Στους ασθενείς συνήθως προσφέρονται ισχυρά φάρμακα (τα οποία έχουν σαφώς μια θέση, αλλά βοηθούν μόνο ορισμένους ασθενείς), αλλά πολύ σπάνια τα είδη των ψυχολογικών θεραπειών που μπορεί να τους βοηθήσουν έρχονται σε συμφωνία με αυτά τα είδη των εμπειριών ή ακόμη και πρακτικές συμβουλές (για παράδειγμα, η παροχή συμβουλευτικής για χρέη πιθανώς να έχει μια θέση στη θεραπεία της κατάθλιψης).

Η απόλυτη ιατρική προσέγγιση υπήρξε εξαιρετικά ανεπιτυχής, παρά τα όσα υποθέτουν πολλοί άνθρωποι. Εκτιμώντας ότι τα ποσοστά επιβίωσης και αποκατάστασης για σοβαρές σωματικές παθήσεις, όπως ο καρκίνος και οι καρδιοπάθειες έχουν βελτιωθεί δραματικά από το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, τα ποσοστά ανάρρωσης από σοβαρές ψυχικές ασθένειες δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Το παράδοξο: οι χώρες που ξοδεύουν λιγότερα χρήματα σε ψυχιατρικές υπηρεσίες έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα στις σοβαρές ψυχικές ασθένειες, ενώ εκείνες που ξοδεύουν τα περισσότερα έχουν τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών.

Τέλος, μια στενή βιοϊατρική προσέγγιση αγνοεί εντελώς τη διάσταση της δημόσιας υγείας. Λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία των μελετών, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να μειώσουμε δραματικά την επικράτηση των προβλημάτων ψυχικής υγείας, για παράδειγμα, την αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας και της ανισότητας, υπολογίζοντας ποιες πτυχές του αστικού περιβάλλοντος είναι ανθυγιεινές (όπως είναι αναμενόμενο, η διαβίωση κοντά σε ένα πάρκο φαίνεται να παρέχει κάποια προστασία κατά της ψυχικής ασθένειας) και με στόχο να εξασφαλιστεί ότι όλα τα παιδιά μας θα βιώσουν μία φυσιολογική παιδική ηλικία. Ορισμένες δυνητικές επιδράσεις στην ψυχική υγεία (π.χ. ο τρόπος που οργανώνουμε τα σχολεία μας) έχουν μελετηθεί ελάχιστα.

Διαβάστε επίσης

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept