Επιλεκτικές Ευαισθησίες…

112

Επιλεκτικές ευαισθησίες…. Αυτό έχουμε πολλές φορές ως ΚΡΑΤΟΣ, ως κοινωνία συλλογικά αλλά και ως άτομα μεμονωμένα! Γιατί το λέω αυτό? Γιατί διάβασα κάπου την είδηση για τον …’’χαμό’’ που έγινε επειδή δεν λειτούργησε το μηχάνημα ανέλκυσης αναπηρικών αμαξιδίων της Ελληνικής Βουλής, και ένας πολίτης με αναπηρία δεν μπορούσε  να ανέλθει τις σκάλες (πώς άλλως θα μπορούσε?) προκειμένου να μετάσχει σε ημερίδα που διοργάνωσε το ΚΙΝ.ΑΛ στην αίθουσα της Γερουσίας… Έτσι ο  άνθρωπος αυτός αναγκάστηκε να περιμένει με τις ώρες στον διάδρομο μέχρι να επισκευαστεί…

Βεβαίως, τόσο ο χώρος όπου συνέβη το περιστατικό, όσο και οι λοιπές ειδικές συνθήκες (o «πρωταγωνιστής» της υπόθεσης μετείχε σε πολιτική ημερίδα) εξασφάλισαν ευτυχώς, την απαραίτητη δόση προβολής στο περιστατικό και όλοι εμείς μάθαμε  για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση!

Και μετά ακολούθησαν τα αναμενόμενα: Έντονη διαμαρτυρία σε πολιτικό επίπεδο από το ΚΙΝ.ΑΛ, συγγνώμη για την ταλαιπωρία (sic) από την Ελληνική Βουλή στον άνθρωπο που ξεροστάλιασε στους διαδρόμους, ώρες, περιμένοντας να φτιαχτεί η βλάβη, και ασφαλώς παραγγελία … έρευνας στην εταιρία που το εγκατέστησε για τις συνθήκες και τα αίτια του απαράδεκτου, βεβαίως -βεβαίως περιστατικού κλπ κλπ κλπ… Γνωστά πράγματα!

Πάμε όμως στην ουσία: Πόσο μας αγγίζει πραγματικά αυτό το θέμα?  Δυστυχώς λίγο έως καθόλου επί της ουσίας, είναι η δική μου προσωπική παρατήρηση, γιατί ανέκαθεν σε πολιτικό επίπεδο τα άτομα με αναπηρία, αντιμετωπίζονται κατά κανόνα με επικοινωνιακούς όρους!

Δηλαδή παραδείγματος χάριν, πλαισιώνουν σε συγκεκριμένη δοσολογία πολιτικά πρόσωπα που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, ή στο κατώφλι της, άλλοτε δίνουν τα απαραίτητα ‘’ευαίσθητα’’ φωτογραφικά ενσταντανέ σε πολιτικές εκδηλώσεις και ενίοτε χρίζονται επικεφαλής ή μέλη ομάδων εργασίας εκ μέρους της πολιτείας προκειμένου να μελετήσουν τους τρόπους βελτίωσης της ποιότητας ζωής τους, μετέχοντας νομοπαρασκευαστικών επιτροπών για τα δικαιώματα τους ,κλπ κλπ κλπ…

Και ποιόν κοινό παρονομαστή έχουν όλα τα παραπάνω παραδείγματα?  Το τίποτα. Ή το σχεδόν τίποτα, για να μην αφορίσω τα ελάχιστα που έχουν γίνει αντί των μέγιστων. Γιατί πώς να το κάνουμε, έχει γίνει μία σημαντική αλλαγή: Στον δημόσιο λόγο έχει επικρατήσει η χρήση του όρου ‘’άτομα με ειδικές ικανότητες ή δεξιότητες’’ αντί του ‘’άτομα με αναπηρία!!! ΟΥΑΟΥ!

Τώρα, το ότι ελάχιστη επίδραση έχει αυτό στην ζωή του ατόμου που υφίσταται μία περιοριστική καθημερινότητα, σκασίλα του- κατά το λαϊκότερον- το πώς η κοινωνία χαρακτηρίζει αυτό που οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν ως αναπηρία! Είναι μάλλον δευτερεύον κατά τη ταπεινή μου γνώμη!

Γιατί; διότι θα είχε σημασία η ορολογία εάν η ουσία είχε επιλυθεί. Αν δηλαδή το κράτος, η πολιτεία, η κοινωνία αλλά και ο καθένας από εμάς ατομικά είχε μεγαλύτερη ευαισθησία στα προβλήματα τους και ενεργό δράση στην βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Μας βάζω όλους στο ίδιο …κάδρο όχι γιατί έχουμε όλοι το ίδιο βάρος ευθύνης, αλλά γιατί ώς Αρχή, την Πολιτεία την απαρτίζουν πολίτες όπως και την εκάστοτε κυβέρνηση. Δηλαδή ΕΣΥ και ΕΓΩ πριν εκλεγούμε…

Και συνεπώς, όση ευαισθησία, ή αδιαφορία δείχνουμε ατομικά, όταν καταλαμβάνουμε παρανόμως θέσεις στάθμευσης που προορίζονται για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ή όταν μπλοκάρουμε την ράμπα των πεζοδρομίων (σε όσα ελάχιστα αυτή διατίθεται), άλλο τόσο προσχηματική είναι η ευαισθησία μας όταν οργιζόμαστε ή ενοχλούμαστε με περιστατικά όπως αυτό που περιέγραψα παραπάνω.

Αυτό χαρακτηρίζει  και όσους από θέσεις ευθύνης και εξουσίας, οργίζονται, στηλιτεύουν καταστάσεις και διαμαρτύρονται, ουσιαστικά όμως δεν κάνουν τίποτε απολύτως, δεν παίρνουν καμία πρωτοβουλία – όταν έχουν την δυνατότητα, προκειμένου να δημιουργηθούν π.χ. ευνοϊκότερες συνθήκες μετακίνησης με τα ΜΜΜ..  Απλά και ευνόητα πράγματα δηλαδή, για άλλες κοινωνίες όμως… Όχι την ελληνική.  Αλλού, εκεί που η ανεμπόδιστη μετακίνηση και η ελευθερία που αυτή συνεπάγεται είναι αυτονόητη!

Φαντάζομαι κανείς δεν διαφωνεί με αυτό., Στην θεωρία ναι? Γιατί στην πράξη είναι αλλιώς τα πράγματα. Εσύ που με διαβάζεις και έχεις π.χ. ένα εστιατόριο, ή μία καφετέρια, ή ένα κατάστημα ενδυμάτων, ή υπηρεσιών, έχεις φροντίσει να διευκολύνεις την πρόσβαση στους χώρους σου σε άτομα με ειδικές ανάγκες? Έχουν το δικαίωμα αυτοί να έρθουν να κάνουν τα ψώνια τους ή να βγουν και να διασκεδάσουν στην επιχείρηση σου? Ή μήπως στην πλειονότητα των εμπορικών επιχειρήσεων η πρόσβαση στα άτομα με αναπηρικό αμαξίδιο, το λιγότερο δεν διευκολύνεται, ή απλώς …απαγορεύεται? αυτή είναι η πραγματικότητα.

Λοιπόν το θέμα μας αφορά όλους! Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι γι αυτό. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Μην έχουμε επιλεκτικές ευαισθησίες…

 

 

 

 

Διαβάστε επίσης

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept